27 میلیون انسان دربند/نگاهی به برده داری در قرن 21

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

این پست شامل دو مقاله جداگانه است:

 

 

27 میلیون انسان دربند/نگاهی به برده داری در قرن 21

از زمان های دور تا کنون برده ها همواره به عنوان اشیا در نظر گرفته می شدند، به طوری که آن ها را خرید و فروش، تعویض و یا هدیه کرده و یا حتی به عنوان وثیقه ای برای پرداخت بدهی هایشان مورد استفاده قرار می دادند.

در تمام جوامع عهد باستان برده اری یک سنت پذیرفته شده از سوی عموم به شمار می رفت و از حیث سیاسی و اجتماعی نیز امری اجتناب ناپذیر به نظر می رسید.

از این و حتی اسلام برده داری را رسماً منسوخ نکرد ولی ائمه علیهم السلام با تربیت غامان و تبدیل آنان به انسان هایی شریف و کارآمد در جامعه ی اسلامی و سپس آزاد نمودن آنها و توصیه های بسیار به آزاد کردن بردگان و قرار دادن اجر و پاداش معنوی برای این کار زمینه های فرهنگی مبارزه با برده داری و منسوخ شدن آن را فراهم می نمودند.

در مصر باستان برده ها به طور انبوه برای ساخت قصرهای پادشاهی و نیز گورستان های فراعنه به کار گرفته می شدند. «هومر» حماسه سرای بزرگ مغرب زمین بردگی را سرنوشتی تهدید آمیز برای اسرای جنگی توصیف کرده است. در روم باستان برده داری گونه ای متفاوت تر از دیگر نقاط جهان داشت به طوری که برده داران رومی از اختیارات بسیاری در خصوص برده هایشان برخوردار بودند، برای مثال تصمیم درباره مرگ یا زندگی برده ها در اختیار صاحبانشان قرار داشت.

با کشف سواحل آفریقا و تصرف جنوب و شمال آمریکا توسط اروپایی ها در قرن 15 و نیز استعمار آمریکای شمالی در چند قرن پس از آن زمینه ای مناسب برای برده فروشی در عصر جدید فراهم شد. پرتغال که فاقد نیروی کار لازم برای کشاورزی بود نخستین کشور اروپایی عصر جدید است که نیاز خود را به نیروی کار از راه وارد کردن برده برطرف کرد.

پرتغالی ها فعالیت در بازارهای برده فروشی سواحل غربی آفریقا را از سال 1444 آغاز نمودند و تا بیش از یک قرن به طور عملی بر همه ی بازارهای برده فروشی آفریقا حاکمیت می کردند. از نیمه ی دوم قرن هفدهم با ایجاد سیستم کشتزار در مستعمرات جنوبی آمریکای شمالی، تعداد برده های آفریقایی که برای کار در زمین به آمریکا آورده می شدند، به طور ناگهانی افزایش یافت، به طوری که برخی از شهرهای ساحلی شمال عملاً به مرکز برده فروشی تبدیل شد.

کشور دانمارک در سال 1792 به عنوان نخستین کشور اروپایی، برده فروشی را به طور کلی منسوخ اعلام کرد. به دنبال آن در سال 1807 کشورهای انگلیس و سپس آمریکا نیز برده داری را لغو کردند. در کنفرانس وین که در سال 1814 برگزار شد، کشور انگلیس از نفوذ خود استفاده کرده و دیگر کشورها را نیز به پایان برده داری وادار کرد.

سرانجام تقریباً همه کشورهای اروپایی قوانینی را به تصویب رساندند که برده فروشی را ممنوع اعلام کرد. در سال 1842 یگانی از کشتی های جنگی دو کشور آمریکا و انگلیس برای کنترل قانون ممنوعیت برده داری موظف به گشت زنی در دریاها شدند و سرانجام در حالی که برده های فرانسوی در سال 1848 و برده های هلندی در سال 1863 از حق آزادی برخوردار شدند، در برزیل برده داری تازه در سال 1888 لغو گردید. پذیرش قانون عدم برده داری از سوی سازمان بین المللی حفظ صلح جهانی(1946-1920) در سال 1926 موفقیتی بزرگ در این زمینه به شمار می رفت به ویژه که بنابر این کنوانسیون همه ی اشکال برده داری در آن زمان ممنوع اعلام شد.

برده داری مدرن قرن 21

شاید تنها تعداد کمی از ما بتوانند حتی تصور آن را نیز داشته باشند که با وجود قوانین ذکر شده هنوز هم در برخی از نقاط جهان کسانی هستند که قربانی برده داری به شیوه ای متفاوت از گذشته می شوند. البته عدم آگاهی عمومی از وجود برده داری در دنیای کنونی چندان هم جای شگفتی ندارد، چرا که امروزه برده داری یک تجارت است تجارتی که مخفیانه، آرام و پنهانی انجام می گیرد، بی آنکه کسی متوجه شود.

امروزه برده داری صورتی متفاوت از گذشته به خود گرفته است، برای مثال برده های امروزی به ویژه در مناطق فقیر جهان بسیار ارزان تر از گذشته هستند لذا برده داران دیگر مجبور نیستند برای خرید برده هزینه های گزافی بپردازند و به تبع آن قربانیان امروزی برده فروشی نیز ارزش چندانی ندارند.

از سوی دیگر از آنجا که برده های امروزی اغلب از کشورهای فقیرنشین و به عبارت بهتر از میان مردمی هستند که تصویر روشنی از آینده ی خویش ندارند، به دلیل فراوانی تعداد برده ها به راحتی می توان یک برده ی بیمار یا مرده را تعویض کرد.

علاوه بر آن دیگر مانند گذشته برای نگه داشتن برده ها از زنجیر استفاده نمی شود بلکه امروزه از طریق اعمال خشونت و تهدید آنها را ربوده و به کار وا می دارند. امروزه قربانیان برده داری مدرن در زمینه های مختلفی نظیر خرید و فروش اعضای بدن، استخراج معدن، کار در معادن زغال سنگ، اشتغال در صنایع تولید لباس، فولاد، قهوه و شکر، کار در خانه و به ویژه در کشاورزی به کار گرفته می شوند.

محصولاتی که به این طریق در جهان تولید می شود، معمولاً با قیمتی ارزان در بازار کشورهای صنعتی ثروتمند عرضه می شوند که در این میان بیشترین سود عاید کمپانی های بزرگ می شود.

27 میلیون برده

مقام های سازمان ملل در آستانه روز جهانی لغو بردگی گفتند: با وجود گذشت بیش از 200 سال از زمان لغو رسمی بردگی، هنوز این شیوه استثمار و بهره کشی از انسان ها به تاریخ نپیوسته و یک واقعیت جاری است.

به گفته آنها، بردگی اکنون در نقاط مختلف دنیا به شکل های گوناگون و وحشیانه، در حال ظهور و گسترش است.

از نکات تلخ و شگفت آور گزارش سازمان ملل و سازمان بین المللی کار این است که بردگی یک پدیده جهانی است که به همان اندازه که بر کشورهای فقیر تاثیر می گذارد، در کشورهای ثروتمند نیز جریان دارد.

بنا بر این گزارش، در حال حاضر بیش از 27 میلیون نفر اعم از مرد، زن و کودک هر روز در نظام بردگی و در شرایط بردگی بسر می برند و بردگی آنها به همه ی شیوه ها اعم از اشکال سنتی یا مدرن با توجه به تقاضای بازار رو به افزایش است.

کار اجباری، یکی از مهم ترین اشکال بردگی در عصر کنونی است که به گفته ی سازمان بین المللی کار، در حال حاضر حدود 12 میلیون و 300 هزار نفر در جهان گرفتار آن هستند.

قربانیان این شیوه ی بردگی، همواره افراد بسیار ضعیف و فقیر جامعه هستند و از کارگران مهاجر که برای پرداخت بدهی های خود به باندهای قاچاق به آن تن داده اند تا زنان و دختران مجبور شده به فحشا را در برمی گیرد.

گزارش سازمان ملل تاکید دارد که بردگی در عصر جدید ناشی از فقر، طرد اجتماعی، به حاشیه راندن افراد، فقدان دسترسی به آموزش و وجود فساد در جامعه است.

بنا براین گزارش، در میان اشکال مدرن بردگی به صورت کار اجباری، موارد متعددی در میان خدمتکاران خانگی و نیز، بخش های ساخت و ساز مسکن، صنایع غذایی و صنایع تکمیلی به چشم می خورد.

در همین راستا، «ناوی پیلاوی» کمیسر بلندپایه سازمان ملل برای حقوق بشر، بردگی را «یک جنایت علیه بشریت» خواند که «زندگی انسان ها و جوامع را ویران می کند و با وجود به رسمیت شناختن جهانی لغو آن، عامل رنج 27 میلیون نفر در عصر کنونی است.»

این مقام حقوق بشر هشدار داد که بحران کنونی اقتصادی جهان می تواند بر شمار افراد برده در جهان بیفزاید.

طبق آمار اتحادیه اروپا، امروزه تنها در آلمان 20 هزار برده وجود دارد که به اجبار مورد تجاوز جنسی قرار می گیرند.

هر چند برده داری در سراسر جهان به طور رسمی لغو شده است اما این ممنوعیت تنها منحصر به روی کاغذ است زیرا امروزه اشکال دیگری از برده داری، با عنوان برده داری مدرن، قربانیان بسیاری را اعم از زندانیان سیاسی، کودکان، کارگران و مهم تر از همه قربانیان سوء استفاده جنسی اجباری را در کام خود فرو می برد.

فصل های تاریک برده داری مدرن

این آمار 27 میلیونی تنها بخشی از چهره پنهان تمدن امروز است، زیرا طبق آمار سازمان جهانی کار، هم اکنون در سراسر جهان 250 میلیون کودک در سنین بین 5 تا 14 سال به گونه ای برده وار مشغول به کار هستند. امروزه استفاده برده وار از کودکان خردسال به عنوان نیروی کار به ویژه در کشورهای غیر صنعتی امری عادی تلقی می شود.

این گونه کودکان اغلب در کشتزارها به کار گرفته شده و یا به تکدی گری و کاردر خانه گماشته می شوند، این کودکان در مواردی نیز به اجبار مورد تجاوز جنسی قرار می گیرند اما شاید تاریک ترین فصل برده داری مدرن، تجاوز جنسی اجباری به عنوان یکی از پیامدهای تجارت انسان در دنیای کنونی باشد که پس از فروپاشی بلوک شرقی در غرب رواج پیدا کرد. دختران و زنان بسیاری توسط باندهای سازمان یافته، از اروپای شرقی اغفال شده و در حالی که مدارک و اوراق شناسایی شان نیز در همان محل به زور از آنها گرفته شده است به اروپای غربی منتقل و پس از تجاوز اجباری در شرایط زندگی و کاری بسیار تحقیر آمیزی نگهداری شده و در مراکز خاصی با هدف بهره برداری جنسی به بردگی گرفته می شوند. طبق آمار هر ساله200 هزار نفر در کشورهای عضو اتحادیه اروپا به اجبار مورد تجاوز جنسی واقع شده و توسط تاجران انسان به فروش می رسند. حدود 120 هزار زن و دختر هر ساله در اروپای غربی قاچاق می شوند. سازمان ملل هزینه این تجارت را مبلغی بالغ بر 4 میلیارد دلار در سال تخمین زده است.

این افراد نه امکان دفاع از خود را دارند و نه این که می توانند به گونه ای دیگر امرار معاش کنند، زیرا آنها به طور قانونی صاحب هیچ گونه مجوز کار و اقامت در آن کشورها نیستند.

برده ها در آمریکا

ایندپندنت با چاپ عکسی از برده داری در آمریکا در قرن 21 خبر داد و آن را مایه شرمساری این کشور دانست.

ایندپندنت نوشت: در قرن بیست و یکم که سال ها از لغو برده داری توسط همه ی کشورها می گذرد آمریکا، علاوه بر جنایاتی که در دنیا انجام می دهد در داخل کشورش نیز به برده داری مشغول است.

رفتاری که با مهاجران خارجی انجام می شود فقط گوشه ای از برده داری است که همواره در داخل آمریکا در جریان است.

ایالت «فلوریدای» آمریکا که در رفتار خشونت آمیز و غیر انسانی با خارجیان شهرت جهانی دارد، مهاجران را در شرایط کاملاً حیوانی به بردگی کشیده است.

کارگران کشاورزی در مزارع و باغ های میوه در پایین ترین شرایط زندگی و با کسب حقوق اندک سخت ترین کارها را، که هیچ انسانی از عهده آن بر نمی آید انجام می دهند. این در حالی است که در قرن بیست و یکم با این همه پیشرفت علم و تکنولوژی در کشاورزی، حتی کشورهای عقب مانده نیز از ماشین های صنعتی برای این کار استفاده می کنند.

خط و مشی سیاسی آمریکا بقدری غیر انسانی است که از این کارگران به عنوان حیوان استفاده می شود.

استحمام که بیش از 5 دلار برای آنها هزینه دارد بشرح ذیل است:

«شستشو با آب سرد با سطل»

این در حالی است که کارگران برای چیدن50 کیلو میوه فقط یک دلار می گیرند.

پایین نگه داشتن حقوق و دستمزد کارگران در راستای سیاست کلی حکومت آمریکاست که قیمت محصولات کشاورزی در کل کشور باید پایین باشد؛ تا رای دهندگان از دولت راضی باشند.

به عنوان نمونه کل گوجه فرنگی مصرفی آمریکا که در همین مزارع فلوریدا به دست می آید در پیشرفته ترین فروشگاه های آمریکا با قیمت پایین به دست مشتری می رسد و مردم نیز از حکومت خود راضی هستند که این محصولات را با قیمت نازل به آنها عرضه می کند.

 

 

 

 

رواج دوباره برده داری

 

قیمت‌ برده‌ این‌ روزها خیلی‌ پایین‌ آمده‌ است‌. حتی‌ می‌توان‌ گفت‌ قیمت‌ برده‌ هیچگاه‌ در طی‌ چهارهزار سال‌ گذشته‌ به‌ کمی‌ امروز نبوده‌ و در حال‌ حاضر جهان‌ با انبوهی‌ از بردگان‌ روبرو است‌ که‌ تعدادشان‌ با خوش‌بینانه‌ترین‌ تخمین‌ها 27 میلیون‌ نفر برآورد می‌شود. از این‌ منظر نیز برده‌داری‌ دوران‌ شکوفایی‌ خود را پشت‌ سر می‌ گذارد.
اگرچه‌ برده‌داری‌ دهه‌هاست‌ ممنوع‌ شده‌ اما طی‌ پنجاه‌ سال‌ گذشته‌ و با افزایش‌ انفجارآمیز جمعیت‌ خاطره‌ تلخ‌ به‌ بردگی‌ گرفتن‌ سیاهان‌ به‌ اشکال‌ جدیدی‌ در حال‌ ظهور است‌. امروز یک‌ میلیارد نفر انسان‌ با درآمد روزانه‌یی‌ کمتر از یک‌ دلار به‌ حیات‌ خود ادامه‌ می‌دهند. فقر مفرط‌ به‌ همراه‌ فساد دولت‌های‌ محلی‌ و اقتصاد فراملیتی‌یی‌ که‌ مرزها را درمی‌نوردد شرایطی‌ را فراهم‌ آورده‌ که‌ یکی‌ از نتایج‌ آن‌ افزایش‌ غیرقابل‌ اغماض‌ بردگان‌ و رشد برده‌داری‌ بوده‌ است‌.
این‌ همه‌ در حالی‌ اتفاق‌ می‌افتد که‌ اکثر ما گمان‌ داریم‌ برده‌داری‌ قصه‌یی‌ فراموش‌ شده‌ و دفتری‌ بسته‌ شده‌ از تاریخ‌ است‌ و هرگاه‌ از برده‌ و برده‌داری‌ سخن‌ به‌ میان‌ می‌آید قرن‌ نوزدهم‌ میلادی‌ و ظلمی‌ که‌ بر سیاهان‌ آفریقا روا داشته‌ می‌شد در ذهن‌ ما تداعی‌ پیدا می‌کند و هیچگاه‌ تصورش‌ را هم‌ نمی‌کنیم‌ که‌ برده‌داری‌ در دوران‌ معاصر به‌ مراتب‌ رایج‌تر از سالیان‌ پرتکاپوی‌ قرن‌ نوزدهم‌ میلادی‌ است‌.
برده‌داری‌ مدرن‌ دیگر شباهتی‌ به‌ دوران‌ برده‌داری‌ سیاهان‌ در جنوب‌ ایالات‌ متحده‌ امروز ندارد. از 27 میلیون‌ نفر که‌ براساس‌ تخمین‌ خوش‌بینانه‌ موسسه‌ غیرانتفاعی‌ «بردگان‌ را آزاد کنید» در اسارت‌ برده‌داران‌ بسر می‌برند اکثرشان‌ در کشورهای‌ آسیایی‌ جنوب‌ شرقی‌ چون‌ پاکستان‌، بنگلادش‌، هند و نپال‌ بسر می‌برند. کسانی‌ که‌ در ازای‌ بدهی‌های‌ خود یا خانواده‌شان‌ در اختیار کارفرمایانی‌ قرار گرفته‌اند که‌ در عمل‌ از برده‌داران‌ قرن‌ نوزدهم‌ بی‌رحم‌تر هستند.
البته‌ برده‌داری‌ قالب‌های‌ جدیدی‌ هم‌ به‌ خود گرفته‌ که‌ بردگان‌ جنسی‌ تنها یک‌ نمونه‌ از آن‌ هستند. برای‌ اینان‌ تغذیه‌ از غذای‌ تهیه‌ شده‌ از پختن‌ کاغذ تنها مرحله‌یی‌ آغازین‌ است‌. به‌ رغم‌ توحشی‌ که‌ در حق‌ برده‌داران‌ عصر فناوری‌ روا داشته‌ می‌شود برخی‌ معتقدند وضعیت‌ برده‌داری‌ در جهان‌ معاصر چندان‌ هم‌ فاجعه‌آمیز نیست‌ و به‌ رغم‌ آنکه‌ وجود 27 میلیون‌ برده‌ انسان‌ را دچار تحیر و شگفتی‌ می‌کند اما این‌ رقم‌ در قیاس‌ با سایر دوره‌های‌ تاریخ‌ بشری‌ متضمن‌ کمتری‌ نسبت‌ وجود برده‌ در قیاس‌ با مجموعه‌ جمعیت‌ کره‌ خاکی‌ است‌.
آنچه‌ در این‌ میان‌ نگران‌کننده‌ به‌ نظر می‌رسد اینکه‌ جهانیان‌ به‌ رغم‌ آگاهی‌ از وجود این‌ وضعیت‌ و اشراف‌ بر گستره‌ وسعت‌ فاجعه‌ اقدامی‌ در جهت‌ آن‌ انجام‌ نمی‌دهند. یکی‌ از مشکلات‌ عمده‌ این‌ است‌ که‌ کشورهای‌ پیشرفته‌ مدعی‌ پرچمداری‌ مبارزه‌ با برده‌داری‌ خود در صدر فهرست‌ کشورهایی‌ قرار دارند که‌ وضعیت‌ برده‌داری‌ در آنها وخیم‌ تلقی‌ شده‌ است‌.
به‌ عنوان‌ نمونه‌ هر ساله‌ بین‌ 14 تا 18 هزار زن‌ به‌ ایالات‌ متحده‌ قاچاق‌ می‌شوند که‌ هدف‌ از انتقال‌ آنان‌ به‌ این‌ کشور بهره‌برداری‌ از آنان‌ به‌ عنوان‌ برده‌ جنسی‌ است‌. این‌ تنها یک‌ روی‌ سکه‌ است‌. ماجرا وقتی‌ نگران‌کننده‌تر به‌ نظرمی‌رسد که‌ براساس‌ اعلام‌ دولت‌ ایالات‌ متحده‌ بطور میانگین‌ هر سال‌ 52 تا 87 هزار نفر در این‌ کشور در بردگی‌ بسر می‌برند و از آنان‌ در حیطه‌هایی‌ چون‌ تن‌فروشی‌ اجباری‌، انجام‌ کارهای‌ سخت‌، کارگر بخش‌ کشاورزی‌، خدمت‌ در منازل‌ و... استفاده‌ می‌شود. حتی‌ کسانی‌ که‌ هر ساله‌ گزارش‌های‌ مربوط‌ به‌ برآورد تعداد بردگان‌ در امریکا را تهیه‌ می‌کنند برای‌ این‌ سوال‌ که‌ چطور با قاچاق‌ سالانه‌ 14 تا 18 هزار نفر به‌ قلمرو امریکا تعداد بردگان‌ بین‌ 52 تا 87 هزار نفر ثابت‌ می‌ماند، پاسخی‌ ندارند.
ژوئن‌ سال‌ جاری‌ بود که‌ یک‌ خانواده‌ امریکایی‌ به‌ نیابت‌ از یک‌ زوج‌ میانسال‌ هندی‌ علیه‌ کارفرمای‌ عمانی‌ آنان‌ اعلام‌ جرم‌ کردند. به‌ گفته‌ اعضای‌ خانواده‌ امریکایی‌ زوج‌ ثروتمند عمانی‌ که‌ از حدود یک‌ سال‌ قبل‌ خانه‌ خود در بروکلین‌ نیویورک‌ را برای‌ دیدار از وطن‌ ترک‌ کرده‌ بودند زوج‌ هندی‌ را در حالی‌ به‌ خدمت‌ در خانه‌، مراقبت‌ و نگاهداری‌ واداشته‌ بودند که‌ نه‌ تنها به‌ آنان‌ دستمزدی‌ نمی‌پرداختند که‌ حتی‌ برنامه‌ریزی‌ لازم‌ برای‌ تامین‌ غذا و سایر مایحتاج‌ آنان‌ نیز نشده‌ بود. کارگران‌ هندی‌ در زمان‌ حضور کارفرما بدون‌ اذن‌ او و به‌ تنهایی‌ محق‌ به‌ ترک‌ منزل‌ نبودند و در تحقیقات‌ مشخص‌ نیست‌ آنان‌ به‌ انجام‌ کارهای‌ سخت‌، طولانی‌ و طاقت‌فرسا مجبور می‌شده‌اند.
تامی‌ کالورت‌، که‌ مدیر یکی‌ از موسسات‌ ضد برده‌داری‌ در بوستون‌ است‌، اعتقاد دارد این‌ یک‌ نمونه‌ نادر است‌ چرا که‌ در اغلب‌ موارد پلیس‌ قادر به‌ شناسایی‌ برده‌ها نیست‌. وزارت‌ امورخارجه‌ ایالات‌ متحده‌ در پی‌ این‌ ماجرا در ماه‌ گذشته‌ میلادی‌ گزارشی‌ منتشر کرد که‌ در آن‌ ضمن‌ ارایه‌ آماری‌ از وضعیت‌ برده‌داری‌ در این‌ کشور و جهان‌ از شهروندان‌ می‌خواست‌ برای‌ مقابله‌ با این‌ پدیده‌ به‌ یاری‌ دولت‌ بشتابند و موارد مشکوک‌ را به‌ واحدهای‌ پلیس‌ گزارش‌ کنند.
به‌ اعتقاد کارشناسان‌ علوم‌ اجتماعی‌ وضعیت‌ برده‌داری‌ در ایالات‌ متحده‌ مشابه‌ وضعیت‌ 35 سال‌ پیش‌ خشونت‌ در این‌ کشور است‌. در آن‌ سالها هیچکس‌ علاقه‌مند نبود در مورد خشونت‌ صحبت‌ کند یا ایراد خشونت‌ علیه‌ خود را گزارش‌ کند اما شرایط‌ در حال‌ بهبود است‌.
دولت‌ امریکا با توجه‌ به‌ انتقاداتی‌ که‌ در این‌ زمینه‌ به‌ واشنگتن‌ وارد آمده‌ است‌ در حال‌ آماده‌ کردن‌ جزوه‌یی‌ است‌ که‌ در آن‌ اطلاعات‌ کافی‌ در مورد تعریف‌ و مصداق‌ برده‌داری‌ ارایه‌ شده‌ است‌. در این‌ جزوه‌ که‌ عنوان‌ «چطور قربانیان‌ قاچاق‌ انسان‌ را شناسایی‌ کنیم‌» را بر خود دارد مشتمل‌ بر بندهایی‌ است‌ که‌ در آن‌ به‌ راهکارهای‌ شناسایی‌ بردگان‌ اشاره‌ شده‌ است‌.
شایع‌ترین‌ مشکل‌ برده‌داری‌ اسارت‌ در برابر بدهی‌ است‌ . در حالی‌ که‌ در سال‌ 1850 قیمت‌ یک‌ برده‌ به‌ دلار امروز در حدود 40 هزار دلار بود امروز می‌توان‌ یک‌ برده‌ را به‌ ارزش‌ سی‌دلار در ساحل‌ عاج‌ خریداری‌ کرد. این‌ بدان‌ معناست‌ که‌ در قیاس‌ با ارزش‌ یک‌ برده‌ در سال‌ 1850 این‌ ارزش‌ آنچنان‌ افول‌ یافته‌ که‌ با هزینه‌یی‌ ناچیز می‌توانید از خدمات‌ برده‌یی‌ در محوطه‌ خانه‌ خود بهره‌مند شوید.
گفته‌ می‌شود در حال‌ حاضر 15 میلیون‌ نفر در سطح‌ جهان‌ به‌ دلیل‌ پرداخت‌ بدهی‌هایی‌ که‌ هیچگاه‌ قادر به‌ بازپرداخت‌شان‌ نیستند در اسارت‌ و بردگی‌ بسر می‌برند. دیگرانی‌ هستند که‌ با وعده‌ اشتغال‌ با دستمزدهایی‌ اغوا کننده‌ به‌ کار اجباری‌ واداشته‌ می‌شوند، شرایطی‌ که‌ مجبورند با فشار بسیار متحمل‌ شوند و راه‌ گریزی‌ ندارند. برده‌داری‌ اشکال‌ بدتری‌ هم‌ دارد که‌ بهره‌کشی‌ از کودکان‌ و فحشا و وداشتن‌ آنان‌ به‌ بردگی‌ جنسی‌ زنان‌ است‌.
شایع‌ترین‌ شکل‌ برده‌داری‌ که‌ با سرعتی‌ در خور توجه‌ در حال‌ رشد است‌ قاچاق‌ انسان‌ است‌. منظور از قاچاق‌ انسان‌ نه‌ جابه‌جایی‌ خود خواسته‌ اما غیرقانونی‌ افراد که‌ انتقال‌ اجباری‌ انسان‌ها با هدف‌ بهره‌کشی‌ از آنان‌ در کشوری‌ ثالث‌ است‌. بر اساس‌آخرین‌ گزارش‌ سازمان‌ ملل‌ متحد که‌ در ماه‌ ژوئیه‌ سال‌ جاری‌ میلادی‌ منتشر شد هر ساله‌ بین‌ 600 تا 800 هزار نفر بین‌ مرزهای‌ کشورها قاچاق‌ می‌شوند و این‌ در حالی‌ است‌ که‌ قاچاق‌ انسان‌ در داخل‌ کشور ما نیز در حال‌ گسترش‌ است‌.
از این‌ میان‌ بیش‌ از 80 درصد زن‌ هستند و گمان‌ می‌رود حداقل‌ 70 درصد از آنان‌ در زمینه‌های‌ جنسی‌ مورد تعرض‌ قرار گرفته‌ و به‌ تن‌فروشی‌ واداشته‌ می‌شوند. بر اساس‌ تخمین‌های‌ سازمان‌ ملل‌ متحد درآمدهای‌ ناشی‌ از برده‌داری‌ به‌ بیش‌ از 59 میلیارد دلار در سال‌ بالغ‌ می‌شود که‌ بدان‌ معناست‌ که‌ برده‌داری‌ پس‌ از دو حیطه‌ قاچاق‌ مواد مخدر و سلاح‌ سومین‌ حیطه‌ پولساز در بین‌ جنایات‌ سازمان‌ یافته‌ است‌. حتی‌ گمان‌ می‌رود با رشد این‌ صنعت‌ نوپا و کثیف‌ طی‌ ده‌ سال‌ آینده‌ قاچاق‌ انسان‌ جای‌ دو مقوله‌ دیگر را بگیرد و به‌ پولسازترین‌ جنایت‌ سازمان‌ یافته‌ تبدیل‌ شود.
این‌ رشد سریع‌ با قوانین‌ بازدارنده‌ جدید مواجه‌ شده‌ است‌ اما قاچاقچیان‌ و سایر دست‌ اندرکاران‌ صنعت‌ در حال‌ شکوفایی‌ برده‌داری‌ برای‌ مواجهه‌ با این‌ قوانین‌ راهکارهای‌ نو می‌یابند.
سازمان‌ ملل‌ متحد با هدف‌ جلب‌ توجه‌ جهانیان‌ به‌ وخامت‌ اوضاع‌ در زمینه‌ برده‌داری‌ و تجارت‌ انسان‌ سال‌ 2004 را سال‌ گرامیداشت‌ مبارزه‌ با برده‌داری‌ نامگذاری‌ کرده‌ است‌ و سعی‌ دارد کشورهای‌ مختلف‌ جهان‌ را به‌ مقابله‌ با این‌ پدیده‌ در حال‌ اشاعه‌ ترغیب‌ کند. این‌ در حالی‌ است‌ که‌ به‌ اعتقاد گروههای‌ فعال‌ مدنی‌ یکی‌ از مشکلات‌ عمده‌ بر سر راه‌ مبارزه‌ با قاچاق‌ انسان‌ ضعف‌ قوانین‌ بین‌المللی‌ و ملی‌ است‌.
به‌ عنوان‌ مثال‌ در یکی‌ از گزارشات‌ دیده‌بان‌ حقوق‌ بشر که‌ در ماه‌ ژوئیه‌ امسال‌ منتشر شد بهره‌کشی‌ از کارگران‌ خارجی‌ در عربستان‌ سعودی‌ به‌ عنوان‌ نمونه‌یی‌ از ناکارآمدی‌ قوانین‌ در برخورد با وجوه‌ مختلف‌ برده‌داری‌ پرداخته‌ شده‌ است‌. بر اساس‌ این‌ گزارش‌ با وجود شرایطی‌ در سیستم‌ قضایی‌ سعودی‌ که‌ امکان‌ طرح‌ شکایت‌ از سوی‌ قربانیان‌ برده‌داری‌ در این‌ کشور را تقریبا به‌ صفر رسانده‌ است‌ کشورهای‌ مبدا برده‌ها نیز با سلب‌ مسوولیت‌ از خود ترجیح‌ می‌دهند چشمان‌ خود را به‌ روی‌ شرایطی‌ که‌ اتباع‌شان‌ در عربستان‌ سعودی‌ دارند، ببندند. این‌ در حالی‌ است‌ که‌ به‌ اعتقاد سارالی‌ ویتون‌، مدیر دایره‌ آفریقا و خاورمیانه‌ دیده‌بان‌ حقوق‌ بشر شرایط‌ کارگران‌ خارجی‌ در عربستان‌ سعودی‌ نمونه‌یی‌ از بهره‌کشی‌ رسمی‌ است‌ و شرایط‌ کارگران‌ خارجی‌ که‌ با این‌ شرایط‌ مواجه‌ هستند به‌ مراتب‌ از بردگان‌ جنسی‌ و سایر اشکال‌ برده‌داری‌ اجباری‌ بهتر است‌.
وضعیت‌ مقابله‌ با برده‌داری‌ و قاچاق‌ انسان‌ در سایر جاها نیز چندان‌ بهتر نیست‌. به‌ رغم‌ آمارهای‌ ارایه‌ شده‌ از سوی‌ وزارت‌ امور خارجه‌ ایالات‌ متحده‌ در سال‌ گذشته‌ میلادی‌ در این‌ کشور تنها هفده‌ نفر به‌ جرم‌ مشارکت‌ در قاچاق‌ انسان‌ متهم‌ شدند. فعالان‌ حقوق‌ بشر با انتقاد از دستگاه‌ قضایی‌ ایالات‌ متحده‌ کوتاهی‌ در زمینه‌ برخورد با عوامل‌ قاچاق‌ انسان‌ را معادل‌ تقویت‌ برده‌داری‌ و اشاعه‌ روزافزون‌ آن‌ می‌دانند.
وضعیت‌ قربانیان‌ برده‌داری‌ معمولا با فشارهای‌ شدید جسمی‌ و ذهنی‌ گره‌ خورده‌ است‌ و گاه‌ با تحمل‌ محرومیت‌های‌ غیرقابل‌ تصور همراه‌ است‌. زنان‌ برای‌ قبول‌ تن‌فروشی‌ به‌ دفعات‌ مورد تعرض‌ و ضرب‌ و شتم‌ قرار می‌گیرند، از ساده‌ترین‌ امکانات‌ محروم‌ می‌شوند و آنچنان‌ مورد اهانت‌ قرار می‌گیرند تا مقاومت‌شان‌ در برابر خواست‌ مالکان‌شان‌ در هم‌ شکسته‌ شود. این‌ روند به‌ گونه‌یی‌ است‌ که‌ در صورت‌ مقاومت‌ قربانی‌ ممکن‌ است‌ به‌ مرگ‌ او منتج‌ شود. زنان‌ به‌ تن‌فروشی‌ برای‌ مدت‌ زمان‌ طولانی‌ که‌ گاه‌ به‌ هجده‌ ساعت‌ در روز می‌رسد واداشته‌ می‌شوند بی‌آنکه‌ حقوق‌ دریافت‌ کنند، تفریحی‌ داشته‌ باشند و بتوانند به‌ مرخصی‌ بروند. در مواردی‌ برای‌ تنبیه‌، فرد از غذا و آب‌ محروم‌ می‌شود و او را به‌ کارهای‌ دلهره‌آور چون‌ خوردن‌ حشرات‌، سوسک‌ و آشغال‌ واداشته‌ یا مثلا از او می‌خواهند با زبان‌ خود کف‌ توالت‌ را تمیز کند.
این‌ در حالی‌ است‌ که‌ نفس‌ محصور کردن‌ بردگان‌ دست‌ کمی‌ از به‌ زندان‌ افکندن‌ آنان‌ ندارد و آنان‌ در عمل‌ شرایط‌ اسارت‌ را پشت‌ سر می‌گذارند. این‌ شرایط‌ انزوا و طرد گاه‌ چنان‌ شدید و تاثیرگذار است‌ که‌ با رفع‌ حصر هم‌ آزادی‌ قربانی‌ نیز او قادر به‌ بازگشت‌ به‌ زندگی‌ معمولی‌ نیست‌.
به‌ اعتقاد ویرولاتا پاندیت‌ از فعالان‌ مبارزه‌ با برده‌داری‌ در کلیسای‌ کاتولیک‌ رم‌ سه‌ اصل‌ کلی‌ که‌ مردم‌ برای‌ مبارزه‌ با این‌ پدیده‌ شوم‌ باید بدانند از سه‌ عنصر فراتر نمی‌رود: اطلاع‌ از قانون‌، اعتماد به‌ نفس‌ و باور به‌ اینکه‌ می‌توان‌ تاثیرگذار بود و تغییر ایجاد کرد و نهایت‌ آنکه‌ باور به‌ اینکه‌ قربانیان‌ برده‌داری‌ را می‌توان‌ نجات‌ داد و آنان‌ را به‌ زندگی‌ معمولی‌ بازگرداند. او می‌گوید همانطور که‌ برده‌داری‌ ادامه‌ دارد مبارزه‌ با آن‌ نیز بی‌پایان‌ خواهد بود.

داستان‌ یک‌ برده‌
سیمون‌ دنگ‌، که‌ اکنون‌ به‌ عنوان‌ غریق‌ نجات‌ در سواحل‌ طلایی‌ و زیبای‌ کانی‌ ایسلند ایالت‌ نیویورک‌ به‌ کار مشغول‌ است‌ از داستانی‌ می‌گوید که‌ متعلق‌ به‌ عالمی‌ دیگر است‌. او در دوران‌ کودکی‌ دو سال‌ برده‌ بود و خاطرات‌ تلخ‌ فراوانی‌ از آن‌ دوران‌ در یاد دارد.
او که‌ در خانواده‌یی‌ پرجمعیت‌ در جنوب‌ سودان‌ متولد شده‌ بود دهکده‌ تونگا، زادگاه‌ خود رامحلی‌ زیبا و آرام‌ توصیف‌ می‌کند که‌ اکثر ساکنانش‌ از آفریقایی‌های‌ مسیحی‌ بودند اما حملات‌ متعدد عرب‌های‌ مهاجم‌ شمالی‌ را به‌ یاد می‌آورد که‌ کلبه‌ها را به‌ آتش‌ می‌کشاندند و دام‌ها را به‌ سرقت‌ برده‌ و با خود می‌بردند.می‌گوید وقتی‌ به‌ سنی‌ رسید که‌ قادر به‌ درک‌ کلمات‌ بود اولین‌ چیزی‌ که‌ به‌ او آموخته‌ شد این‌ بود که‌ وقتی‌ مهاجمان‌ آمدند تنها کاری‌ که‌ باید بکنی‌ فرار است‌: «با تمامی‌ توان‌ از دهکده‌ دور شو تا جان‌ خود را نجات‌ دهی‌.» یک‌ روز وقتی‌ هشت‌ یا نه‌ ساله‌ بود به‌ فردی‌ ناشناس‌ برای‌ بار کردن‌ چند بسته‌ به‌ داخل‌ یک‌ قایق‌ کمک‌ کرد تا شاید از او تکه‌یی‌ شکلات‌ یا نان‌ به‌ عنوان‌ دستمزد بگیرد.
ناگهان‌ دنیا جلوی‌ چشمانش‌ تیره‌ و تار شد و وقتی‌ دوباره‌ چشم‌ گشود خود را درون‌ فضایی‌ قفس‌ مانند محصور و دربند دید. قایق‌ به‌ سوی‌ شمال‌ یعنی‌ به‌ خارطوم‌، پایتخت‌ می‌رفت‌. در آنجا مرد غریبه‌ دنگ‌ و چند کودک‌ دیگر که‌ اکثرشان‌ پسر بودند را به‌ خانواده‌های‌ ثروتمند فروخت‌ و زندگی‌ جدید دنگ‌ با این‌ معامله‌ آغاز شد.دنگ‌ برای‌ دو سال‌ با خانواده‌ مردی‌ که‌ او را خریداری‌ کرده‌ بود و در مزرعه‌ بزرگ‌ آنان‌ که‌ واقع‌ در سیصد کیلومتری‌ شمال‌ خارطوم‌ بود زندگی‌ کرد. او کارگری‌ خانگی‌ بود. اسب‌ها و قاطرها را تیمار می‌کرد، از بزها شیر می‌دوشید، ظرفها را می‌شست‌ و سطل‌های‌ بزرگ‌ آب‌ را چند روز از محل‌ رودخانه‌ تا خانه‌ حمل‌ می‌کرد تا عطش‌ اعضای‌ خانواده‌ و سایر کارگران‌ را برطرف‌ کند. او بر روی‌ انبوهی‌ از کاه‌ در داخل‌ طویله‌ و با احشام‌ شب‌ها را به‌ صبح‌ می‌رساند. وقتی‌ هوا سرد می‌شد اجازه‌ می‌یافت‌ در گوشه‌یی‌ از آشپزخانه‌ بخوابد. به‌ ندرت‌ به‌ او غذای‌ کافی‌ می‌دادند و مجبور بود توهین‌ها و ضرب‌ و شتم‌ مالکش‌ را تحمل‌ کند.
بسان‌ اکثر خانواده‌های‌ سودانی‌ ساکن‌ شمال‌، مالک‌ دنگ‌ برده‌داری‌ خشن‌ بود. وقتی‌ یازده‌ سال‌ داشت‌ با کمک‌ مردی‌ از همشهری‌هایش‌ که‌ اتفاقا او را دیده‌ بود از خانه‌ اربابش‌ گریخت‌. پس‌ از یافتن‌ کارهای‌ متفاوت‌ و کوتاه‌ مدت‌ عاقبت‌ به‌ عنوان‌ مسوول‌ انتقال‌ پیام‌های‌ پارلمان‌ به‌ ادارات‌ دولتی‌ شغلی‌ برای‌ خود دست‌ و پا کرد.
 

/ 0 نظر / 6 بازدید